Atatürk’ü Saygıyla Anıyoruz.

Yine bir on kasım…

Emperyalizm’e karşı duruşa ilk örnek olan Kurtuluş Savaşı’nın mimarı ve lideri olan sayın atamız Mustafa Kemal Atatürk’ü kaybetmemizin ardından 71 yıl geçmiş.

Aradan geçen bu 71 yılda nelerin değiştiği ve nelerin kötüye gittiği konusuna değinmeyeceğim ancak; Günümüzde devrim deyince Türk gençlerinin aklına Che Guevara, Fidel Castro gibi insanların gelmesi, tüm dünya Hindistan’ı İngiltere sömürüsünden kurtaran Gandhi’yi tanırken, yabancılarla ortak bir platformda Mustafa Kemal Atatürk hakkında bir şey söylediğinizde kimsenin onu tanımaması ve biz Amerika’nın hangi eyaleti nerdedir neredeyse hepsini bilebilecek bir eğitim görmemize karşın, bir Amerikalı’ya, Avustralyalı’ya, Yeni Zellandalı’ya, Kurtuluş Savaşı’nda, Çanakkale’de bize karşı savaşmış bütün sömürge ülkelerinin şu anki vatandaşlarına Türkiye’nin dünyanın neresinde yer aldığını sorduğunuzda doğru cevabı verememesi çok zoruma gidiyor…

Çanakkale’de bütün dünyaya dur diyebilmek, zamanının en gelişmiş savaş teknolojisine sayıca da az olunmasına rağmen etle, tırnakla, taşla, sopayla karşı koyabilmek, tüm dünya emperyalist güçlere boynunu eğmişken onlara karşı koyabilmenin imkansız olduğunu düşünürken, bütün olanaksızlıklara rağmen, bunun hiç de imkansız olmadığını ıspatlayabilmek, İLK ÖRNEK OLMAK! unutulası, değer verilmeyesi bir şey midir?

Dünyayı karşısına almış, mücadele etmiş, başarılı olmuşuz ancak Kübalı’ların Amerika’ya karşı direnişine öykünmeyi yeğliyoruz… Burdan Küba Devrimini küçüsüyormuşumcasına bir çıkarımda bulunulmasın. Eğer devrimi savunuyorsan bütün devrimler senindir. Benim vurgulamak istediğim nokta bizim Mustafa Kemal Atatürk’ümüz varken, Kurtuluş savaşımız, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’miz varken biz neden Che’yi bir simge olarak kullanıyoruz? Che’nin popüler kültürün “devrimci” simgesi olması dolayısıyla tüm dünya tarafından devrim denince akla gelen ilk isimlerden biri olmasının etkisi yadsınamaz ama bunca öncü niteliğine rağmen neden Atatürk bir simge değil?

Sokakta yürürken üzerinde Che’nin resmi olan bir tişört giyen birini görsek – ki gerçek devrimci giydiğiyle değil düşündüğüyle belli eder kendini – ideolojisinin ne olduğunu anlarız ancak o tişörtün üzerinde Atatürk’ün resmi olsa, ideolojisi hakkında hiç bir yorumda bulunamayız. Batıya, popülist kültüre kendi benliğimizi, kendi tarihimizi, kendi değerlerimizi hiçe sayabilecek kadar saplantılı bir şekilde öylesine bağlıyız ki; hem unuttuk, hem kirlettik, hem de başkalarına kirlettirdik Atatürk’ümüzü…

Velhasılı…

Bugün on kasım. Mozoleye çelenk bırakarak anma zamanı…