Yeni yıl
Her yılbaşında aklıma ilkokul birinci sınıf kitaplarından birinde gördüğüm resim gelir. Resimde karlı ormanlık bir alan, sırtındaki kırmızı çantada 1992 yazan bir Noel Baba var, yerini sırtındaki kırmızı çantada 1993 yazan Noel Baba kıyafeti giymiş bir çocuğa bırakıyor. Ayna gibi nettir bu resim zihnimde. Hoş ben hala 1997′de ilkokul 5. sınıfta olaCAĞIMI hayal ediyorken bulurum bazen kendimi…
Yeni bir yıl, yeni bir yaş… Çeyrek asırlık insan olmanın getirdiği garip bir hüzün. Aldığım her nefesin beni biraz daha zehirlediğini bilmek…
İnsan büyüyor ama içindeki çocuk aynı kalıyor. Devler dünyasında kendi hayal gücünün elverdiğince her şeye inat yaşamaya çabalayan bir çocuğun varlığı insana mutlu olabilmeyi hatırlatıyor öyle değil mi?
Yeni bir yıl, yeni dilekler, milli piyango çekilişi, 10′dan geriye saymalar, sabaha kadar eğlenmeler, gelecek yılın geçen yıldan daha iyi olduğunu dilemeler vs. vs. Nitekim daha iyiye giden kayda değer pek bir şey olmuyor, aksine gelen gideni aratıyor. Üzgün yüzümüze mutluluk maskesi taktığımız günlerden sadece biri yılbaşı. Bir insan gerçekte ne kadar mutlu olabilir ki?
